Bir pencerenin arkasından tüm insanlığa bakıyor gibi hissediyorum kendime son bir kaç gündür. Uykusuz bütün gecelerim insanların geri kalanlarıyla aynı saatleri paylaşmıyoruz. Aslında bu çok hoşuma gitmeye başladı. Yalnızım onca kalabalığa rağmen. Sanki bir ölü yığınının içinde sağ kalmış tek insan gibi. Ölülere bakıyorum. Hayal ediyorum yaşantılarını,üzüntülerini,sevinçlerini. Her insan bir senaryoyu oynuyor ya o senaryoları izliyorum sanki. Ama bir yandan da çok rahatsız edici oluyor bu durum. Yalnızlık ! Güzel bir sevgili ama parfümü o kadar kuvvetli ki nefesimi kesiyor. Kucakladığında boğuyor. Garip…Bazen penceremden bakıyorum dünyanın geri kalanına sürekli bir koşuşturmaca var yorgun dünyanın yorgun insanlarında.Hararetli konuşmalar,kavga eden insanlar,sevişen çiftler,yağmur taneleri,sert esen rüzgar. Soyutlanıyorum sanki somut dünyadan. Ama bazen düşünmeden edemiyorum. Sanırım böyle bir felsefe yada düşünce vardı. Bütün bu hengameyi acaba sadece beynim mi yaratıyor? Bu bir göz yanılgısı mı? Bu koskoca dünya bir hayal mi? Ve öldüğümüz de bir rüyadan uyanmış gibi mi olacağız? Yoksa ruhumun karanlığı,çırpınışları bir aynadan yansır gibi pencereme mi yansıyor? Gözlerim mi bu dünyayı bu hale getiren? Ben masum olsaydım bütün insanlık da masum olacakmıydı? Sorular sorular… Çıldırıyorum sanırım.
Şu aralar yaşadığım hayatı bir kaç cümle ile özetleyeyim.
Dağınık bir yatak… Sürekli yanan sigaralar… Durmadan çalan bir şarkı… Soğuk duvarlar… Kapalı perdeler…
İşte hayat bundan ibaret.Özlüyorum.300 km, 4 saat. Özlüyorum.İnanılmaz derecede hemde artık dayanamaz oldum. Yalnız değilim ama yalnızım. Ruhum yalnız. Bedenim bile küstü ruhuma. Yalnızca onu değil kendimi de özlüyorum artık. Bu ben değilim hayır! Bu kaçak,kirli,zayıf,bozuk kişilik ben değilim. Kaçıyorum sürekli herşeyden.Kendimden,insanlardan,hayattan,sorumluluktan. Bana öğütlenen,benden beklenilen hiç bir şeyi yapmıyorum. Ağır geliyor omuzlarım bana. Ama annemin bana cevabını duyar gibiyim. O özlediğim ses tonuyla,gerçek sevgi kokan sesiyle cevabını. “BÜYÜYORSUN” Ah be anne büyükmek buysa ben çocuk kalmak istiyorum. Hala kumdan kaleler yapmak istiyorum,oyuncaklarla oynamak,ağlamak istiyorum. Çocuk kalmak istiyorum…
H.E.
